maandag 2 november 2015

Heimwee./Homesickness./Тоска.

Lieve iedereen / Dear everyone,

Zeventien maanden geleden keerde ik terug uit Moskou, een stad die, zoals u misschien wel vermoedt, mijn hart heeft gestolen. Hoewel de terugkeer naar het thuisland zeker een  gevoel van opluchting en herkenning met zich meebracht, zijn het allerminst zeventien onbewogen maanden geweest. Ik ontdekte een nieuwe vrijetijdsbesteding (passie klinkt zo sneu, vindt u ook niet, lieve lezer?), werkte en schreef me haast een ongeluk – mét resultaat, dat dan weer wel – en maakte een onverwachte carrièreswitch. Bovendien voerde ik een alles overstijgende en continue strijd met de leemte die de Russische hoofdstad in mij achterliet, een leemte die me op merkwaardige wijze herinnerde aan eerder opgedaan gemis. Gelukkig heb ik de afgelopen maanden ook nieuwe kennis vergaard over de innerlijke mens en weet ik nu dat de zaken opkroppen allerminst bevorderlijk is voor het mentale welbevinden. Vandaar dit bericht.

Seventeen months ago I returned back home from my adventure in Moscow, a city that, as I’m sure you know, stole my heart. Even though my return to Belgium was accompanied by certain feelings of relief and recognition, these last seventeen months have not been easy. I discovered a new hobby, put blood sweat and tears into my studies – with the expected results – and made an unexpected career switch. Apart from that I also fought a constant and exhausting battle with the void that the Russian capital left in me, a void that strangely enough reminded me of an older loss. Fortunately, during the last couple of months, I learned that not sharing things does not exactly help the mental and emotional health of a person. So that explains this message. 

Mogelijk valt het te wijten aan het vallen van de bladeren, maar ik word de laatste weken steeds vaker overvallen door een onverwachte vlaag van heimwee. Zo ook vandaag. Hoewel ik me tegenwoordig in een positie bevind waarbij de mogelijkheden tot interactie met leden uit allerhande sociale categorieën haast onbeperkt zijn en ik dan ook regelmatig ondergedompeld word in vriendschap en camaraderie, overviel me, toen ik door mijn van herfst vervulde thuisstad wandelde, opnieuw een gevoel van weemoed bij de gedachte aan de herfstige straten van de Russische hoofdstad.

It might be the falling of the leaves, but the last couple of weeks I’ve been plagued by unexpected waves of homesickness. This happened again today. Even tough nowadays I am in a position where I can freely interact with people of all sorts of social categories, which means I often experience feelings of comradery and friendship, today, when I was walking through the autumn-filled streets of my hometown, once again I suddenly felt overwhelmed by feelings of melancholy at the thought of my beloved Moscow.

Dit recente gevoel van heimwee is alles verterend en wat mij  betreft tweevoudig. Laat mij hier dieper op ingaan, lieve lezer.

These recent feelings of homesickness are all-consuming and seem to be more or less twofold. Please allow me to explain, my dear reader.

De knoop die zich rond mijn maag vormt, wanneer ik terugdenk aan Moskou wordt langs twee kanten strakgetrokken. Aan de ene zijde trekt de stad zelf aan mij, als een geliefde uit het verleden, wiens herinnering zich steeds ongewild aan mij opdringt. Ik hou intens van mijn thuisstad en van mijn lieve vrienden en familieleden, die mij steeds zo onvoorwaardelijk steunen, maar steeds trekt, in mijn onbewuste, mijn tweede thuis aan mij.

The knot that forms around my stomach when I think of Moscow, seems to be pulled on from two different directions. From one side, it’s the city itself that’s pulling on me, like the memory of a long lost lover that fills up my head and my heart. I love my hometown and my family and friends that are so dear to me and support me, wherever I choose to go, but, subconsciously, Moscow, my second home, keeps pulling at me.

Wanneer ik de straten van mijn geliefde Leuven bewandel en haar inwoners tegemoet loop, kan ik me slechts met moeite van de indruk ontdoen dat ik – en ik verontschuldig me bij voorbaat voor deze ongelukkige metafoor - een puzzelstuk ben, dat door mijn verblijf in het hart van Rusland dermate is vervormd, dat ik op geen enkele manier meer pas in de puzzel die België is. Na de Moskouse boulevards voelen de winkelwandelstraten van Leuven te beperkend en verstikkend. Deze tweede zijde van de vervelende, ongevraagde heimwee die me soms plotsklaps overvalt, is moeilijker te beschrijven, te begrijpen en te aanvaarden.

When I walk the streets of my beloved Leuven and meet my fellow Leuvenaars, I cannot help but think that – and I apologise for this metaphor – I am a little piece of a puzzle that changed shape in Russia and that can’t fit into the puzzle that is Belgium anymore. After the boulevards of Moscow, the narrow cobbled streets of Leuven seem limitative and suffocating. This second side of my unpleasant, uncalled for homesickness is harder to describe, to understand, to accept.



Voorlopig poog ik me echter te schikken in de visbokaal die België is.

For now I’ll try to fit into the fishbowl that is Belgium.

Maar vergis je niet.

But don’t get me wrong.

Ik mis Moskou.

I miss Moscow.

Я скучаю по Москве.


Veel liefs uit Leuven / Lots of love from Leuven,


Malaika 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen