vrijdag 7 maart 2014

Jekaterinburg & Politiek / Yekaterinburg & Politics

Lieve iedereen /Dear everyone,

Zoals beloofd heb ik vandaag voor u een uitgebreid artikel over Jekaterinburg, een prachtige stad aan de voet van de Oeral (ook de thuisbasis van Boris Jeltsin, als het u interesseert).

De knullige Engelse vertaling van mijn vorige artikel wel trouwens dusdanig goed onthaald dat ik maar gewoon doorga met dat Engels. Mijn excuses. Indien dit u niet zint negeert u gewoon de cursief getypte tekst.

Jekaterinburg is een mooie, grote, drukke stad, die me van ver aan een aardiger Moskou doet denken. Soms net iets teveel. Het metronetwerk, dat geloof ik slechts uit twee lijnen bestaat, lijkt volledig gerecycleerd. Inclusief de jetons die als toegangsbewijs dienen en met trots de M van de Moskouse metro dragen.

Today I bring you, like I promised, an article about the beautiful city of Yekaterinburg, located near the Ural mountains (Yekaterinburg is also the home of Boris Yeltsin, if you’re interested).

The sad, little English translation of my previous article was such a success, that I decided to continue to blog in English. I apologize. If you don’t like this, then just ignore the parts that are typed in English. And learn Dutch.

Yekaterinburg is a beautiful, big and busy city, that reminds me of a nicer kind of Moscow. A bit too much sometimes. The Metro, that I believe consists only of two lines, seems to be completely recycled. Including the coins that are used as tickets and that are marked with the proud M of the Moscow metro.

Jekaterinbrug beviel me ten zeerste. Kijkt u even mee:

I really liked Yekaterinburg. Let’s see why:







Ja. Precies. Daarom. In deze fraaie stad bevinden zich de gekste, meest willekeurige standbeelden. Michael Jackson. Een perverse meneer met schoen en z’n hand in z’n broek die een bekend personage uit een Russische soap moet voorstellen (edit: Dit blijkt Al Bundy te zijn. Blij dat dit uitgeklaard is). Een man in een auto. Een dikke stijlvolle man. En mijn persoonlijke favoriet: The Beatles. Waarom zijn The Beatles nu juist mijn persoonlijke favoriet? Omdat de plaatselijke hippe jeugd van Jekaterinburg dit standbeeld heeft gebruikt als excuus om alles wat haar hoofd en hart inpalmt een plekje in de openbaarheid te geven.

Kijkt u even mee:

Yes. Exactly. That’s why. In this nice city they have the weirdest, most random statues. Michael Jackson. A slightly disgusting man with shoe and his hand down his pants who apparently is a famous character from a Russian television series (edit: This turns out to be Al Bundy. I'm glad this got figured out). A man in a car. A fat classy man. And my personal favourite: The Beatles. Because the local young, hip and happening community used this statue as an excuse to give everything it watches, listens to and loves a little shoutout.

Let’s take a look:


Voor alle Doctor Who fans.

For all you Doctor Who fanpeople.


Ja. Ze kijken ook naar The Big Bang Theory.

Yes. They do watch The Big Bang Theory. 



Mijn hartje smolt weg.

My heart just melted.



En dan deze twee.

And then these two. Because Queen is awesome.

Ja, lieve lezer. Een stad die zo openlijk haar liefde voor de werken van Sir Arthur Conan Doyle bezingt is een stad die een diepe indruk op mij maakt. Ik geloof in Sherlock Holmes.

Yes, dear reader. A city that so openly expresses its love for the works of Sir Arthur Conan Doyle is a city that makes an impression. I believe in Sherlock Holmes.

Een ander aspect van deze stad dat een diepe indruk op mij heeft gemaakt is ons bezoek aan het museum dat werd opgericht ter ere van de laatste tsaar van Rusland Nicolaas de Tweede en zijn gezin. Zij werden, precies op de plaats waar dit gebouw (nu ja, de vlak hiernaast gebouwde kerk ) zich bevindt geĆ«xecuteerd. De leiding van dit museum is in strikt orthodoxe handen en de bedeesde Russische dame die de verplichte rondleiding leidt, lijkt de onfortuinlijke tsaar en zijn gezin  (die in 2000 door de Russisch-orthodoxe kerk heilig zijn verklaard voor ondraaglijk lijden) te vereren als…nu ja, heiligen.

Op een hoog tempo vertelt zij over het leven van de tsaar, de karaktertrekken van zijn kinderen en het ondraaglijk lijden op het einde van hun leven en hoewel ik op voorhand gewaarschuwd was dat deze rondleiding een eerder propagandistisch karakter zou hebben, heb ik haar niet op een leugen of onwaarheid kunnen betrappen. Deze geschiedenis is mij, dankzij mijn studies, behoorlijk goed bekend en hoewel zij, zoals verwacht, andere accenten legde dan mijn in West-Europa genoten katholieke opleiding en bovendien hier en daar ook wat informatie verzweeg of andere informatie wat meer naar voren schoof, kon haar uitleg alles behalve leugenachtig of propagandistisch genoemd worden.

Another aspect of this city that made a deep impression was our visit to the museum that was built to honour the last Russian czar Nicholas II and his family. They were executed, exactly on the place where this museum (well, the church right next to it) was built. This museum is property of the orthodox church and the timid Russian lady that gives us our obligatory guided tour, seems to venerate the unfortunate czar and his family (who, fun fact, in 2000, were canonized by the Russian orthodox church for unbearable suffering) as…you know…saints.

At a very fast pace she tells us about the life of the czar, the personality of his children and the unbearable suffering at the end of their lives and even though I was warned that this tour might be of a slightly propagandistic nature, I did not hear a single lie. This story is, because of my studies, quite familiar to me, and even though she highlighted different aspects than my Western European, catholic education, and ignored some things here and there, her explanation was not even close to being propagandistic.  

Waarom ga ik hier nu zo uitgebreid op in, lieve lezer? Sinds twee jaar en half mag ik mijzelf studente slavistiek noemen en sinds een half jaar woon ik in dit prachtige, doch schijnbaar ondoorgrondelijke Rusland. Een van mijn stokpaardjes is het beeld van Rusland in de Belgische media: informatie is vaak onvolledig, eenzijdig of ronduit onjuist. Bovendien betrap ik onze verschillende mediakanalen er steeds vaker op zich op lacherige toon uit te laten over dit land, dat ons zo vreemd toeschijnt. Steeds vaker laat het Westen zich leiden door terminologie, foute verwachtingspatronen en bovenal een verkeerd beeld dat zich schijnbaar in de Westerse hoofden heeft genesteld. Omgekeerd geldt hetzelfde, het Russische nieuws en het Russische gedachtengoed maken zich hier evenzeer, zo niet meer schuldig aan.

Ik ben geenszins een politiek expert en heb geen ambitie mijn blog tot het politieke niveau te verheffen. Maar er zijn omwentelingen aan de gang in mijn geliefde, zo ijverig bestudeerde Oost-Europa en het schrikt me af hoe snel er gegrepen wordt naar terminologieƫn die druipen van onbegrip en onwetendheid.

Mijn ervaring in dit museum toonde me nog maar eens aan dat de waarheid verschillende vormen aanneemt en een geheel vormt van verschillende, geenszins objectieve facetten en voor de een eerder een kwestie is van het verstand, terwijl voor de ander de harststocht het overneemt.

Laat u niet leiden door onwetendheid en halfslachtige waarheden. Observeer, luister, tracht te begrijpen. Voel, indien u wenst.

Now, why am I telling you this, dear reader? Ever since two years and a half I’ve been studying Slavic studies and I’ve been living in this beautiful, although incomprehensible Russia for about six months now. Something I find really important is the image of Russia in Belgian media: information often is incomplete or just wrong. On top of that, I’ve noticed that, in our media, people have started talking about Russia, a country that is so unknown to us, on a slightly ironic tone. Often, the West seems to be guided by terminology, wrong expectations and above all a wrong image that apparently has grown in Western heads. The opposite also seems to be true, the Russian news and Russian ways of thinking are equally, maybe even more, guilty of this.

I’m not an expert in politics and do not have the ambition to bring this blog to a new, political level. But things have been moving in the Eastern-Europe that I study and love and it frightens me how fast people reach for terminologies that drip with incomprehension and ignorance.

My experience in this museum once again showed me that truth takes many forms and is a whole of many aspects that are in no way objective. The truth for one can be a matter of the mind, when for the other the heart takes over.

Don’t be guided by ignorance and half-truths. Observe, listen, try to comprehend. Feel, if you wish.

Veel liefs uit Moskou / Lots of love from Moscow,

Malaika




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen